Slow Life

In Stilte kunnen Zijn is een Levenskunst

img_1121
Stilte van een mistlandschap

Stilte kunnen waarderen is een kunst. Het is onwennig en eng, want we leren er van onze ouders, op school, en zo niet mee omgaan. In dit blog vertel ik je mijn belevingen daarbij en wat behulpzaam kan zijn.

Toen ik een tijdje met ouderen werkte viel me op dat het heel moeilijk is, als je partner overleden is of dat je op een andere manier meer alleen bent.

Dat deed me heel sterk realiseren hoe belangrijk het is om te leren met alleen zijn en stilte om te gaan. Vroeg of laat komen er periodes dat je meer op jezelf aangewezen bent en dat hoeft toch niet te betekenen dat je dan eenzaam en ongelukkig wordt.

Alleen zijn hoeft niet eenzaam en ongelukkig te betekenen.

Vorige week stapte ik in een volle trein richting Maastricht. Ik had nog net een plekje gevonden en zat met vier mensen.

Tegenover me zaten 2 vrouwen van middelbare leeftijd en die babbelden voluit. Ze hadden er zin in, een dagje Utrecht, zo bleek. Ook in het blokje daarnaast werd volop gebabbeld. Ineens, riep een vrouw van een blokje erachter: ´Sorry, maar dit is de Stilte Coupeeee´… Verbazing. Opluchting bij mij…ik had het ook nog niet waargenomen, gezien er niet veel keuze was, maar als ik de keuze heb zit ik in de Stilte coupé.

De dames giebelden als kleine meisjes die door de juf op hun vingers werden getikt. Er klonk nog een keer dat het een stilte coupé betrof en het moment kwam dat de andere kletskonten de ernst ervan zagen en tot Stilte overgingen, hihihihi.

Ik genoot stiekem van hoe dat allemaal ging. Ze gaven zich er giebelend aan over.

Daarna is het interessant, vind ik, wat er dan gebeurd. Ze fluisterden nog: als het straks leger is gaan we ergens anders zitten. Ze zagen er de humor wel van in.

Ik vond het ongemak wat ontstond mooi om waar te nemen, want dat is precies wat er met je gebeurd als alles stil valt om je heen.

Met leegte zijn we niet zo gewend te dealen.

Een leegte die je niet gewend bent en misschien niet verkozen hebt.

Er is toch zeker overal afleiding.

Ook biedt de trein heel veel afleiding: lekker naar buiten kijken, andere mensen, je mobiel.

Maar toch is het heel onwennig als je gezellig met je vriendin wilt praten om dan ineens zwijgend naast elkaar te zitten.

Als een workaholic geen baan meer heeft, wordt zij enorm met zichzelf geconfronteerd. Wie ben ik zonder mijn werk? Of met een burn-out op de bank belanden of als je ineens weduwe wordt…

Eigenlijk gaat het niet precies om werkelijke stilte, maar de stilte, het rustpunt, je open en vrije zelf leren voelen. Daar helpt letterlijke stilte bij, maar is geen noodzaak.

Zo zit ik nu te bloggen in een koffietentje met veel geluiden. Ik vind dat prettig en het wordt als ik bezig ben heel makkelijk achtergrond.  Het grappige is dat ik me dan heel goed kan focussen en bij mezelf kan blijven.
Maar ook werkelijke stilte is fijn, alleen door het bos lopen en de natuur echt zien en voelen. Heel erg helend vind ik dat.

Door het bos lopen en de helende stilte ervaren.

Maar je stille punt in jezelf, daar waar alles is en waar niks is. Daar stel je niks voor, hoef je nergens heen en is het gewoon oké.

Alleen dat ervaren, kan in het begin beangstigend zijn, waardoor je snel opvulling en afleiding zoekt om het niet te hoeven voelen.

Zoals altijd, kom ik terug op meditatie. Door te -leren- mediteren, leer je dit te ervaren en te waarderen.

En dat is enorm behulpzaam op moeilijke momenten en momenten, die zeker gaan komen, van niet gekozen alleen zijn.

De Stilte is er altijd en kan je naar -leren- terug keren als basis voor je Zijn.

De Volheid EN de Leegte van dat Stille punt is er altijd en kan je altijd naar terug keren.

Door dat nu al te beoefenen bereid je je voor op moeilijke momenten in de toekomst.

En ook, nu is het al behulpzaam, want er zijn op een dag altijd momenten die makkelijk en fijn zijn, afgewisseld met moeilijke(re) momenten.

Verandering is er altijd en de Stilte ook.

img_1815Kijk of je met de Stilte Zijn als Levenskunst kan gaan zien.

Liefs Marjan, ❤


 

 

Offline zo op zijn tijd is een uitdaging, ik lees dan meer, maar oefen daarbij ook in even helemaal niks. Vanuit de stilte en helemaal niks komt er altijd een creatieve stroom op gang.

In de Stilte gaat alles op en kan alles ontstaan. 

Die schoonheid voel en ervaar je als je hebt ontdekt dat alle afleiding je niet echt gelukkig maakt.

Afleiding is leuk, maar tijdelijk en de Stilte is permanent.

Processed with Rookie Cam

 

mindfulness·Slow Life·zelfonderzoek

5. Mindfulness

LOVE SLOW LIFE

Mindfulness,  mijn hoofd vol gedachten, niet zo mindful. Te druk, te veel aan mijn hoofd, dan is het niet makkelijk me mindful te voelen. En toch ben ik ervan overtuigd dat het in elke situatie kan.

Op een ontspannen dag is het makkelijker, maar de kunst is juist om door oefening steeds meer als vanzelf in AANDACHT TE ZIJN.

Het is essentieel voor me, ook al vergeet ik het nog wel eens en maak ik me druk om van alles en nog wat.

Eenvoudig en toch niet makkelijk.

Processed with Rookie Cam

Stemmingen en gedachten komen en gaan, maar lijken zo echt.

In de rust en stilte van meditatie en momenten van even niks, even gewoon zitten, waar dan ook. Daarin kan soms door schemeren dat er achter al die drukte niets is.

Net als de zee in de diepte geen golven heeft. En een orkaan in het oog stil is.

Zo´n punt is er ook in ons te vinden, dat wat het grote bewustzijn is. Toeschouwer van het leven. Zonder weg, zonder oordeel, zonder verhaal, zonder drukte, zonder afkeuring, zonder sympathie zelfs.

GEWOON WAARNEMING.

Hmmmm, liefdeskracht die alles omvat.

Herken je het in jezelf, al is het maar met vlagen?

img_2090

Liefs Marjan, ❤


Vijfde blogje over HOE ik Slow Life in praktijk breng en wat ik daarbij tegenkom.

Hobbels op mijn pad en een heleboel Bloemen… 

MAILtoMARJAN


 

img_2112-1
Reminder of silence.

 

 

inspiratiecoaching·Vrije Vrijdag Inspiratie

Stapje voor stapje

The beautiful path is patient, always waiting for you to come back, that path that is so familiar to you, and so faithful. 

It knows you will come back one day, and it will welcome you back. 

The path will be as beautiful as the first time, love never says that this is the last time.

                                              ~ Thich Nhat Hanh

 

Afgelopen periode was ik weer op retraite. Het kost altijd moeite om me los te maken van mijn gezin en werk. Inmiddels kan ik er niet meer zonder en weet ik ook dat het voor mij voedend is en daardoor voor mijn omgeving het ook positief is.

Meditatie heb ik altijd als belangrijk gezien, maar in de afgelopen jaren ben ik me er steeds serieuzer mee gaan verbinden. Elk moment is het mogelijk met aandacht even naar binnen te gaan, je adem te volgen en daarmee helemaal in het moment te zijn.

Het lijkt zo eenvoudig, maar ik merk in mijn dagelijks leven dat het contact met mijn lijf en het nu ver afgedreven kan zijn. Meestal overheerst het denken dan of afleiding van het lijf, van gevoel. Dat kan van alles zijn. 

Door retraites en meditatie wordt het gevoel hiermee stapje voor stapje sterker. Het valt me vaak op dat ik vergeet hoe dichtbij het eigenlijk is. 5-10 minuten stilte is vaak al genoeg om net wat meer in mijn lijf te ´zakken´ en contact met  mijn gevoel en behoeftes te hebben. Of gewoon even stilte in mezelf te ervaren waardoor alles rustig en ontspannen voelt.

De wereld draait toch wel door. Ik kan alleen maar in het centrum van mijn leven zijn. Het verzorgen van een zo goed mogelijke balans in mijn leven.

Afgelopen periode had ik een solo retraite, tussen twee groepsretraites in. In die periode ben ik begonnen met mijn boek. Mijn boek zal op bovenstaande dieper ingaan en krijgt al een beetje meer vorm. Ook hierbij geldt, stapje voor stapje groeit het. Door het te doen, een doel voor me te zien, maar vooral te genieten van elk treetje op mijn trap naar mijn doel.

img_6745Elk prachtig treetje is gekleurd met inspiratie en creativiteit om mijn leven vorm te geven. Een trap bestrooid met bloemen, omdat ik mezelf trouw leer zijn. Omdat ik ga ervaren dat er schoonheid in alles te vinden is. Omdat ik weet dat als ik leer omarmen wat het leven me brengt er geen onderscheid meer is, maar eenheid. In die eenheid ontstaat en verdwijnt alles. De kracht van liefde maakt geen onderscheid, het is een groots gevoel van aanvaarding en ik kan er altijd op terug vallen.

Dit is lastig te begrijpen en uit te leggen. Het is vooral iets wat je kan ervaren, soms een glimpje, soms wat langer en stapje voor stapje kan het vertrouwen opgebouwd worden en wordt het groter en groter. De bron van ware vreugde is er altijd. Het contact ermee kan klein zijn en steeds meer ervaren worden. Het vraagt van jou alleen maar er naar te gaan luisteren. Jezelf de mogelijkheid te gaan geven, die stilte, de bron te leren uitluisteren.

img_6748
Dat kan door meditatie en mindfulness beoefenen, tijd voor niks te maken en je eigen behoeften heel serieus te gaan nemen. Als je goed voor jezelf zorgt heb je steeds meer te geven. Mensen die zichzelf veronachtzamen vragen eigenlijk heel veel van hun omgeving aan aandacht en erkenning, dus het is absoluut niet egoïstisch. (Dat denken mensen vaak…).

Voorbeeld

Mijn thema: ´Ik voel me niet gezien´ 

Ook al wist ik dat met mijn hoofd wel, kon ik ineens voelen:

IK ZIE MEZELF ❤

Door mezelf te omarmen met 1000 armen, ben ik gevuld en oke. (Zie blog hierover.)

Ik kan de ander helder zien door mezelf goed te zien.

Daardoor hoef ik nergens heen, kan ik rusten in ZIJN, in IK BEN.

Ik ben

Ik ben vreugde

Ik ben oke

Ik ben mogelijkheid

Ik ben liefde

Ik ben

Liefs Marjan, ❤


In  mijn statistieken zie ik vaak dat er mensen mijn blogs lezen in de VS of een ander land. Het lijkt me leuk om eens te horen hoe je mijn blogs ervaart en of er opmerkingen of vragen zijn. 

Mail me of schrijf een reactie hieronder.

WELCOME to MAIL ME,:-)