badbedbrood·co-creatie·creatief denken·universeel·wereldburger

Bad, Bed, Brood

Zo op de fiets ’s ochtends om een uur of 8, van Schoorl naar Bergen, los ik met mijn jongste zoon van 8,5 jaar de wereldproblematiek met gemak op.

Ok, meestal zien anderen een heleboel rotsen en beren op de weg, maar wij zien voornamelijk bloemen op ons pad, ❤

Ik wil het toch even delen, wat wij deze week opgelost hebben, want als je oud en wijs en wellicht politicus bent, kijk je misschien wel over de eenvoudigste oplossingen heen en kun je onze beelden best even gebruiken om het weer scherp te zien. Om de essentie te pakken……

Levi (8) vraagt woensdag uit het niets of de daklozen allemaal een groot huis hebben waar ze kunnen slapen, eten en douchen? Ik geef aan dat het bestaat, maar dat het lang niet genoeg is voor alle daklozen. Maar ook dat de daklozen soms het ook moeilijk vinden, om allerlei redenen, om zich aan afspraken te houden die zo’n huis graag ziet en dan niet altijd kunnen blijven.

Hij zegt dan dat de rijken voor ze moeten zorgen. Zij hebben geld genoeg en dat klopt eigenlijk niet. Er is genoeg geld voor iedereen, maar de rijken hebben te veel en de armen te weinig. Ik geef aan dat er rijke mensen zijn die ook veel geven en delen, maar dat het klopt dat het niet eerlijk verdeeld is en eigenlijk iedereen in principe genoeg zou kunnen hebben.  Gewoon vanuit dat gevoel van rechtvaardigheid en eenvoud kijken; 

Er zijn genoeg grondstoffen, er is ruimte genoeg voor iedereen, het klontert alleen soms te veel op 1 plek.

De vraag is hoe herverdeel je dat gezelliger?

Vanochtend kwam hij op het landsgrenzen issue, wat aansluit op de kabinetscrisis, nou ja, ze zeggen van niet, maar toch. 

De ‘Jip en Janneke’ ideeën die wij daarover hebben is, waarom zou je landsgrenzen hebben? Daar komt alleen maar ellende van. Dit is mijn land, dit de jouwe, jij moet daar blijven en ik hier.

Er is in Bergen NH een Europeseschool en hij vroeg zich af of er ook een Wereldschool is, waar ze i.i.g. allemaal engels ook leren, zodat we elkaar kunnen begrijpen. Maar ook dat we dus allemaal wereldmensen zijn en een eenheid vormen. 

Als we een wereldschool hebben en geen landsgrenzen, dan word je uitgedaagd om heel anders naar issues te gaan kijken, alleen als gedachten experiment is het leuk, want waar heb je het dan met veel problemen nog over????

Ok, ik snap het wel, zo makkelijk is het allemaal niet. Maar toch diep van binnen is het, denk ik, toch altijd zo eenvoudig als mijn zoontje van 8 aangeeft. Ik voel dat meteen als kloppend en dat zal iedereen hebben. De kinderziel is nog niet begiftigd met de strijd om ego’s, landje pik e.d.

Ik kan mijn eigen stukje grond hebben met mijn huisje om me veilig in te voelen, maar ik kan daarbij een grote gastvrijheid hebben en het fijn vinden om te delen en te weten dat bezit relatief is. En zo verder……….

En dan schrijf je en dan blijkt, natuurlijk, dat meer mensen die ideeën hebben… Gelukkig dat geeft ook hoop. werldburger

Zijn het niet de ideeën, gevoelens die in elk mens verborgen zitten? Dat we gewoon samen met elkaar willen zijn? Samen eten delen, zorgen delen en dansen, zingen en liefhebben?

https://www.youtube.com/watch?v=As2vH2sfLwA#action=share

Voel jij het heel anders of wil je reageren? Dat vind ik leuk, wees welkom te liken, te volgen of commentaar te geven.

Mail to: Psycholoog Bloem 

liefs
Kus van ons voor jou.

Fijne dag, Levi en Marjan

adhd·co-creatie·creatief denken·hooggevoeligheid·opvoeding·pedagogiek

Afstemmen

school omdenkenDoordat mijn zoon een zeer actieve jongen is, stop ik veel energie om dingen voor hem te vertalen, daar waar onbegrip plaats vindt. Op school is dat vooral een item waar ik, nu hij 15 is, van merk dat het me enorm raakt en me boos kan maken. De onmacht die ik dan weer voel.

Ik kijk graag naar mogelijkheden en in mijn vak heb ik heel goed geleerd om af te stemmen op een ander. Ook als een ander heel anders is dan gemiddeld. Daar ligt vaak een uitdaging, als je die uitdaging kan zien dan is het mogelijk om iets nieuws te creëren. Dan wordt 1+1=3 en dan word ik enthousiast en blij, 🙂

afstemmen
Afstemmen op elkaar heeft een meerwaarde

Hyperactief zijn en tussen schoolbankjes geperst zitten om je diploma te halen is een hele opgave. Voor jezelf, maar ook voor de leraren. Het systeem heeft weinig uitwijk mogelijkheden. Komt daar ook nog een hormonale disbalans bij, rond je 15de, met nog meer onrust in je lijf, alle veranderingen en misschien wel het enige waar je aan denkt: ‘hoe kan ik met háár naar bed….?’ ‘O, nee ik moet Duitse woordjes leren, saaiii.’ Of: ‘zal ik toch nog even gamen bij mijn vriend, voordat ik door naar huis fiets?’ Dit is de ‘nutshell’, zoals je begrijpt. Eigenlijk leeft hij sterk in het hier en nu; ik doe mijn ding nu en denk niet aan welke consequenties het heeft.

Hoe kom je dan tot afstemming? Hoe haalt hij, wat hij makkelijk moet kunnen, die school? Hoe komt hij tot zijn recht? 

Een paar weken geleden wist ik het echt even niet meer, voor mijn gevoel werd hij door school afgeserveerd, werd er alleen gereageerd op zijn gedrag en niet afgestemd. Maar halleluja, hij drinkt niet, rookt niet, hangt niet op straat, traint 3x per week, is nog in contact met me en ja, hij gooit er met de pet naar op school…………

In actie gekomen, dingen onderzocht en dan word ik zo blij van ontmoetingen met mensen die wel echt kijken naar een uitzondering en willen meedenken. Zien dat het een toffe gozer is. Contact maken, wat heb je eigenlijk nodig? Maar ook recht voor zijn raap zeggen dat hij ook wel een beetje dom is, want nu kost het hem een jaar. (Een beetje dom werd niet gebruikt, nee, gewoon mannentaal.)

Er is geen kant en klare oplossing, als leraar, als ouder, als medemens word je uitgedaagd door mensen zoals hij. Uitgedaagd om tot een co-creatie te komen. Uitgedaagd om buiten de lijntjes te denken en binnen de morele en noodzakelijke grenzen, tuurlijk.

Even algemeen (en niet voor iedereen geldend): ‘Adhd-ers’ zijn creatief, als je ze gemotiveerd kan krijgen, dan vliegen ze, maar ze moeten ook niet het gevoel hebben dat ze zwemmen een lijntje is nodig, maar ook een ruimte om in te bewegen, dus er niet té dicht op. Tja, dat is nogal een recept.

Afgelopen zomer fietste ik met mijn zoon en beste vriendje, (totaal tegenovergesteld type) naar Texel:

adhd
ADHD-ER heeft pauze…..

Helemaal vrij en blij, ja daar ligt het probleem niet. Hoe voeg je in een systeem, zolang dat gevraagd wordt van je? Zo’n jongen zal zijn eigen originele weg creëren, dat weet ik zeker, maar hij moet toch door deze periode heen.

Het is nog onzeker hoe het allemaal gaat lopen, afstemmen+ervaren=creëren, dus de uitkomst is ook een verrassing. Gelukkig kan ik dat goed: me laten verrassen, (het laten ontstaan en verrast worden) dat heb ik wel van hem geleerd en nog veel meer……. ❤

Foto’s met Iphone gemaakt: bovenaan, jongste zoon stemt af op meeuwen.

Ideeën, tips, uitwisseling, vragen, welkom in een reactie hieronder of via: Psycholoog Bloem

Nog even een super link over onderwijs vernieuwing:

Het waarom van onderwijs